Ung sveitastúlka var send af stað í skóla á Selfossi þar sem átti að mennta hana í hinum ýmsu fræðum. Eitt af því sem hún átti að nema var enska. Eitthvað fór það misförum því unga stúlkan lærði litla ensku en þeim mun meira af djammi og hvers konar gleðskap. Að sjálfsögðu höfðu foreldrar hennar þó tröllatrú á henni og dag einn, er unga sveitastúlkan kom heim úr skólanum, tilkynnnti pabbi hennar hróðugur að nú væri von á fullri rútu af sænskum hestanemum, sem ætli að kynna sér sveitina. Unga sveitastúlkan hafði sum sé það hlutverk að vera túlkur fyrir aldraðan föður sinn, sem kunni ekki stakt orð í útlensku. Jæja rútan kom og unga sveitastúlkan fór að svitna....Hvernig átti hún að koma sér út úr þessu klandri. Rútan opnaðist og hópur af sænskum flinkum fyllti út hlaðið. Pabbinn byrjaði hróðugur að bjóða góðan daginn. Jú, unga stúlkan gat svo sem sagt "good morning and welcome". Pabbinn út í fjós og fór að tala um kýrnar....Jú unga sveitastúlkan réði líka við að túlka það og var nú farið að aukast kjarkur. Um alla jörðina var arkað og jú jú, unga stúlkan gat bara nokkurn veginn þýtt það sem fram fór á skilmerkilegu máli. Þegar ferðinni lauk, stoppaði hópurinn aftur á hlaðinu. Pabbinn sigrihrósandi og stelpan....Jú, bara ansi hróðug með sig. Flinkurnar þakka kærlega fyrir sig og pabbinn þakkar sömuleiðis og afsaka sig fyrir að hvað hann sé lélegur í útlensku, bætir við að það gangi alltaf betur þegar koma vinnustúlkur á bæinn, þá eru þær færri í einu og hægt að notast við látbragð og stökk orð
Þetta þýddi stúlkan í snarheitum eitthvað á þessa leið; " my father has að trouble with communicating, it's much better if he can be alone with the girls and use his hands" Það er skemst frá því að segja að rútunni var skellt aftur og brunnað af stað. En pabbi greyið stóð við hliðina á ungu stúlkunni veifaði og brosti út að eyrum til flinkanna. The end.
2. okt. 2003
Ung stúlka úr smáíbúðarhverfinu, ákvað að skella sé upp í sveit til foreldra sinna. Skemt frá því að segja að þar átti hún yndislega stund en öllum heimsóknum fylgdi heimför og þá vönduðust málin.... Þetta var nefnilega á þeim tíma, þegar unga stúlkan átti engan bíl í handraðanum og því var ákveðið að senda hana af stað til RVK á öldruðum bíl, systur sinnar. Bíll þennan skulum við kalla, Rauðu-Túttuna!!! Nóg um það, Rauða-Túttan og unga stúlkan, áttu engan veginn skap saman, en þar sem ekki var um annað fararskjóta að ræða, dröttuðust þær saman af sta,ð úr sveitinni. Allt gekk vel að Heiðinni. Rauða-Túttan í sólskinsskapi og unga stúlkan, alveg að fara að gleyma uppátækjum R-T. Allt gekk líka vel yfir Heiðina og inn í RVK og þó var farið að rigna. Unga stúlkan og Rauða-Túttan voru að þessu sinni á leið til Garðabæjar, sem var ekkert tiltökumál....En í Kópavogi var farið að loga rautt smurljós í mælaborðinu og gott ef það rauk ekki aðeins af húddinu. "Ja hérna hér!!!!" Hugsaði unga stúlkan, "Rauða-Túttan er eitthvað að gantast með mig." "Henni skal svo sannarlega ekki takast það!!!" Og áfram hélt hún eins og ekkert hefði í skorist í Garðarbæinn. Þar hitti hún fyrir góða vinkonu og þær tóku tali saman. Rauða-Túttan mallaði í bílastæðinu á meðan stelpurnar týndu sér í spjalli og slúðri. Öðru og hverju kom vinkonan með athugasemdir um reykinn sem lá frá húddinu, en unga stelpan hló og sagði að þetta væri nú bara vaninn með þennan gamla skrjóð í rigningu. Þegar mikla ólykt var farið að leggja af R-T, ákvað vinkonan að forða sér út úr bílnum. Þá loks og ekki fyrr, var ungu stúlkunni ljóst að ekki var allt með feldu...Skemmt er frá því að segja að hún var í þann veginn að skemma Rauðu-Túttuna og jafnvel sprengja hálft hverfið en það hefur þú lesandi góður vafalaust verið búinn að gera þér grein fyrir, fyrir löngu.
Endir á sögunni....Rauða-Túttan hefur aldrei fyrirgefið ungu stúlkunni þetta framferði sitt. Ja reyndar fer hún barasta ekki í gang ef unga stúlkan birtist og ég ljái henni það ekki. Hvað varðar ungu stúlkuna...Þá hefur hún ákveðið að bifvélavirkjun sé ekki alveg sinn vettfangur í lífinu og raunar ekki akstur bifvéla yfir höfuð heldur
22. nóv.
Í dag fór ágætur drengur í skírnarveislu til æskuvinar síns. Skemst frá því að segja að æskuvinurinn, sem við skulum kalla Jón, eignaðist dreng og þennan dreng var verið að skíra. Hummm.... "Hvað gefur maður barni, æskuvinar síns svona í skírnargjöf" hugsaði Drengur og hringdi þá í Alt muligt, sem er ung stúlka í smáíbúðarhverfinu!!!! Aha Alt muligt átti akkúrat til sængurgjöf handa sveinbarni og hróðug pakkaði hún gjöfinni inn fyrir Dreng. Kl 19 mætti Drengur sigrihrósandi á tröppurnar til vinar síns. Dinglaði og Jón kemur til dyra. Tekur við pakkanum. Á umslagi sem fylgdi pakkanum stendur. "Herra Jónsson" og á kortinu er skrifað skilmerkilega; "Innilega til hamingju með nafnið, kæri vinur"! Gjöfin voru svo bláir vettlingar og húfa.
Drengurinn var nú heldur spenntur og spyr Jón í óvæni, hvað hann hefði skírt barnið. "Matthildur" segir Jón.....
Kæri lesandi. Þið haldið vafalaust að ég sé að skálda þetta en, ó nei! Meir að segja ég hef ekki svona mikið hugmyndaflug....Þetta er sönn saga sem var að gerast bara rétt í þessu. Ekki alveg momment-ið hans Drengs, en samt sem áður skoplegt!!!!